«ویروس کرونا» قوزِ بالا قوزِ اقتصاد

سخن ماهِ اسفند ماهِ خبرنامه را بانهایت تاسف، باسکوت ویژه، به مناسبت فرارسیدن نوروز و آئین های مربوط، این یادگار به جامانده ازدوران باستان، و با یاد و بزرگداشت جانباختگان قربانی «ویروس کرونا» و آرزوی تندرستی، شادی، پیروزی و مهر و همدلی همگان و سربلندی ایران آغاز می کنم.

همزمان باورود ناخواسته «ویروس کرونا»، و فراگیرشدن بلای ناشی از ورود این مهمان ناخوانده، یکی ازخوانندگان ارجمندِ خبرنامه تلفنی پرسشی مبنی براینکه: شما وضعیت اقتصادی کشوریاروشن تررفاه عمومی را در سال در پیش المثل چگونه می بینید؟ در میان گذاشت. ضمن پاسخ، این ضرب قدیمی«قوز بالا قوز» بی درنگ به ذهنم ورود کرد

 بگذریم!

با وجود اینکه بارها به مناسبت های گوناگون یادآور این معنا بوده ام که کاهش قدرت خرید پول ملی عمده ترین عامل ایجاد فقرِ فراگیر و همه جانبه است. صرف نظر از اینکه دولت همه ساله کسری بودجه سالانه کل کشور را با کاهش قدرت خرید ریال پوشش داده است که بنا به اشاره عمده ترین عامل کاهش قدرت خرید ریال بوده است،برخی کارگزاران اداره امور اقتصادیکشور نیز تا این اواخر به روشنی کاهش قدرت خرید پول را چنانچه گفته نشود مغرضانه به طور قطعناآگاهانه به عنوان عامل توسعه صادرات تبلیغ می کردند.

استاندارد یا  سطح زندگی برقرار در کشور به ویژه در کلانشهرها به قیمتِ اتلاف منابع مالی/ ثروتی کشور، همه ساله با استمرار اعمال سیاست های پولی/مالی مخرب، پرداخت مستقیم و عیرمستقیمِ انواع یارانه های آشکار و پنهان، هم چنان تصنعی و درسطحی چنان بالا نگه داشته  شده است که در هیچ  زمینه ای با متوسط توان تولیدی و در آمد سرانهِ واقعی کشور همخوانی نداشته و ندارد.

ناگفته پیداست که نه تنها ادامه ِاستاندارد تصنعی مورد اشاره به هیچ روی امکانپذیزنمی باشد،بلکه حفظ آن نیز نا ممکن است،با وجوداین روشن نیست به کدامین دلیل کارگذاران اداره امور اقتصادی کشو به جای توضیح درباره این واقعیت که بالا بودن قیمت هاناشی ازبالابودن قیمت  تمام شده کالا وخدمات است ونه گرانی،زیرا قیمت ها  همچنان دربیشتر مواردبا برخورداربودن از انواع یارانه، بنا به اشاره به صورت مستقیم و غیر مستقیم  به مراتب پائین تر از قیمت های تمام شده واقعی است، مشکل واقعی کاهش قدرت  خرید پول ملی و به تبع آن  فقر فراگیر و همه جانبه ای می باشد که کل جامعه را به استثنای درصدی از جامعه که به نظر نمی رسد بیشتر از 5 درصد کل جامعه را که ثروت و پول های شیرین را در اختیار دارند،دربرگرفته است.واقعیتی که صرف نظر از برقرار بودن نظام اقتصاد متمرکز و دستوری دولتی و ذهنیت شکل گرفته کارگذاران اداره اموراقتصادی کشور در آن، درکل ناشی از نبود مدیریت اقتصادی، رفتار اقتصادی ناراست، و اخذ و اعمال سیاست های ناراست  اقتصادی از پولی/ مالی وخرد وکلان بخشی مانند مسکن و خودرو  و... گرفته تا سیاست های اجرائی می باشدکه هم چنان ادامه دارد.

 بنابراین هم چنانکه ورق پاره شمردن تحریم ها از آثار مخرب آنها نکاست، بی تردید کم توجهی یا کم اثر پنداشتن پیامدهای سامان برانداز رفتارهای اقتصادی تاکنون رایج از یک سو، گزینش نامتناسب کم و کیف برنامه ها و سیاست های اقتصادی، تدوین و اجرای لایحه های بودجه سالانه کل کشور با اسقراض و چاپ پول و به تبع آن ادعای کذب برخی مبنی بر ثابت نگاهداشتن پایه پولی و امثالهم، افزایش سرسام آور نقدینگی و کاهش قدرت خرید مستمر ریال از سوی دیگر که همچنان ادامه دارد، سامان برانداز خواهد بود.

پایان سخن از آنجا که «ویروس کرونا» این مهمان هولناک ناخوانده  نیز با آثار و پیامدهای ویرانگر خود «قوز بالا قوز» اقتصاد کشور شده است، بدون تردید استاندارد یا سطح تصنعی زندگی به گونه ای طبیعی و به حکم اجبار به سطح واقعی زندگی متناسب با متوسط واقعی سرانه تولید و درآمد ملی یا نزدیک به آن تبدیل خواهدشد،رویدادی که رویاروئی با آن وظیفه یی سنگین و تاریخی  برعهده کارگذاران اداره امور ا قتصادی واگذارخواهد ساخت.