مدیریت جهادی!؟

خواننده یی ارجمند، با تکیه بر اینکه: منظور از " استاندارد تصنعی زندگی" در کلان شهرهای کشور، یا "مدیریت جهادی" که در سخن روزِ خبرنامه ویژه اردیبهشت ماه سال جاری اتاق عنوان شده است - البته با این بیان که: "معنای آن بر خود من روشن است"-، چیست؟، درخواست کرده است، برای آگاهی عموم و ثبت آن در تاریخ، پاسخ در خبرنامه آتی اتاق درج و نشر شود.

از این رو، با وجود اینکه، به راستی متوجه نشدم منظور و هدف ایشان از این پرسش و درخواست و اصولاّ ثبت آن در تاریخ چیست ؟ اما به دستور ادب، لازم می دانم هر چند کوتاه، به انجام آن مبادرت ورزم.

بنابراین، باید باز دوباره یادآور شوم که منظور از سیمای تصنعی اقتصادی کشور، به ویژه در کلان شهرها، سیمای برقرار است که به هیچ روی با توان راستین تولیدی یا اقتصادی کشور برابر نیست. به این معنا که استاندارد یا سطح زندگی در آن برآیند متوسط درآمد سرانه یی چندین برابر متوسط درآمد سرانه واقعی کشور است، زیرا در حالی که براساس آمار رسمی کشور  متوسط درآمد سرانه کشور رقمی برابر با کمتر از سه هزار دلار اعلام شده است، استاندارد یا سطح زندگی برقرار و باز هم روشن تر حفظ و ادامه آن متوسط درآمد سرانه یی دست کم  برابر یا بیش از 30 هزار دلار را طلب می کند. بنابراین تردید نیست که استاندارد سطح زندگی برقرار، ناراست، تصنعی و ناشی از به هزینه گرفتن وجوه حاصل از فروش دارایی های قابل تبدیل به سرمایه و یا به سرمایه تبدیل شده کشور مانند: نفت و گاز و کانیات پر بهاء از یک سو، فروش بناها ، موسسه هاو واحدهای تولیدی ایجاد شده با این وجوه از سوی دیگر است. سیمایی تصنعی و ناپایدار که از راه مایه خوری ایجاد و برقرار شده است. زیرا برابر با توان مهیا یا بالفعل اقتصاد کشور بنا نگردیده، و لذا حفظ آن مستلزم برخوردار شدن از متوسط درآمد مورد نیاز است که نه به این سادگی ها که برخی تصور می کنند، میسر است و نه در میان مدت مقدور. حتا، چنانچه شرایط، چون گذشته برای مایه خوری فراهم شود.

و اما منظور از مدیریت جهادی، مدیریتی برخوردار از توان تغییر نگرش و روشهای فرهنگی/ اقتصادی مخرب و ذهنیت ایجاد شده در اقتصاد متمرکز دولتی درباره اداره امور اقتصادی کشور است، آن هم با تکیه بر  برخی نظریه های ویژه اقتصاد آزاد و ناساز با راستینه های اقتصاد متمرکز دولتی حاکم که جا به جا از سوی برخی کسان عنوان می شود. بنابراین باید در نهایت صداقت با واقع گرایی و شجاعت لازم، پذیرای این راستینه انکارناپذیر باشیم که مهمانی و رفاه تصنعی ناشی از مایه خوری - منظور از مایه، وجوه حاصل از فروش دارایی های ملی  قابل تبدیل یا تبدیل شده به سرمایه مانند نفت و گاز و... است-  پایان پذیرفته و به حکم علم و عقل سلیم تکرار شدنی نیست. بنابراین باید با واقع گرایی صادقانه، ایثار، کار مضاعف، رفاه کمتر و متناسب با توان بالقوه اقتصادی کشور و دوری جستن از فزون طلبی و رها سازی افکار و نظرات ناساز با توان بالقوه تولیدی اقتصاد کشور پذیرای کاستی های موجود و ضرورت  فراهم سازی زمینه های لازم برای ایجاد عزم ملی،در مسیر برابر سازی استاندارد یا سطح زندگی برابر با توان تولیدی/اقتصادی کشور از راه کاهش هزین ها با منع پرداخت هزینه های زاید، بهینه سازی واقعی یارانه ها با کاهش هزینه زندگی گروه های در و زیر خط فقر به جای پرداخت نقدی یا کالایی، برابرسازی نسبت  نرخ رشد سرمایه و تولید ملی که اختلاف طبقاتی حاکم را سبب شده است، از راه اجرای قانون مالیاتی کشور به تناسب درآمدها، به ویژه درآمدهای اتفاقی مندرج در قانون مالیاتی کشور و تعمیم مصادیق آن براساس سازوکاری ویژه و یا درآمدهایی سرمایه گذاری شده و انباشته در خارج ازکشور که به طور قطع مالیاتی بابت بیشترین بخش آن پرداخت  نشده است و برخورد قانونی با خروج غیرقانونی سرمایه از کشور. همچنانکه در کلیه جامعه های قانونمند با آن این چنین برخورد می شود و...