راهکار پیشنهادی آقای مهندس محسن خلیلی در زمینه یارانه ها

یادداشت زیبای مهندس محسن خلیلی را که در روزنامه دنیای اقتصاد روز یکشنبه 26 آبان ماه چاپ و نشر شده بود خواندم . نامه یی که با لطف و صفای ویژه و فرهنگ و تعارفات همیشگی ایشان آغاز شده بود که از این بابت مع الواسطه جای تشکر دارد .

بگذریم!

اما اکنون بی آنکه بر آن باشم که نظر ایشان را نقد کنم لازم می دانم یادآور شوم که به خلاف نظر همه کسانی که بهینه سازی یارانه ها را به ویژه مشخص کردن گروه مشمول برخوردار از مزایای یارانه ها مشکل ویا آن را غیرممکن می دانند، پیش از ادای هر سخنی در این باره یادآور شوم که  نخست باید دید سخن بر سر چیست؟ منظور از یارانه چیست، و به چه کسانی تعلق می گیرد و شیوه پرداخت آن در کشور ما باید چگونه باشد؟

از قدیم و ندیم گفته اند و همه شنیده ایم که می گویند: «ره چنان رو که رهروان رفتند.» پرداخت یارانه مقوله یی نیست که اختراع ما باشد. در همه کشورهایی که قانون بر اداره امور آنان حاکم است، دولت ها در چارچوب توزیع مجدد درآمد مکلف به کمک و دستگیری از گروه های آسیب پذیر می باشند. این گروه ها در کلیه جامعه های انسانی تعریف شده و مشخص می باشند و در کشور ما نیز  آمار آنها نزدیک به صد درصد در اختیار است. روشن است که که کلیه کسانی که مالیات می پردازند و عبارتند از بخش عمده حقوق بگیرانی که دریافتی آنان مشمول مالیات است، تجار و کسبه و صاحبان حرفه که مالیات می پردازند خارج از شمول گروه آسیب پذیر قرار می گیرند. در حالی که گروه آسیب پذیر مشمول دریافت یارانه در کلیه جامعه های انسانی عبارتند از فقط و فقط معلولین، ازکارافتادگان، افراد تحت پوشش « مانند افراد تحت پوشش کمیته امام و سازمان بهزیستی»، سال خوردگان فاقد درآمد که بایستی با مراجعه به شعب سازمان تامین اجتماعی حقانیت خود را ثابت کنند، بازنشستگانی که دریافتی ماهانه آنان در یا زیر رقم خط فقر است،یا حقوق بگیرانی که دریافتی آنان  نیز در همین حد است و...

و اما نکته یی که  بیش از همه در خور اهمیت است اینکه پرداخت نقدی یا کالایی به هر شکل باید متوقف شود، زیرا هردو تورم زا و ناسالمند. درست آن است که با بهره گیری از مکانیزم های روشن هزینه زندگی گروه آسیب پذیر را کاهش داد. که بارها یادآوران بوده ایم و سهل ترین و کارا ترین شیوه است.

در پایان یادآور می شود که مشکل اساسی اشخاصی که انجام این امر را مشکل می دانند ناشی از این تصور است که باید به همه یا برای نمونه به پنج یا شش دهک درآمدی یارانه پرداخت کرد. در حالی که مشمولین دریافت یارانه درهمه کشورها، ازجمله کشور خودمان فقط گروهای آسیب پذیرند، آنهم نه از محل ما به التفاوت فروش سوخت و انرژی، یا سایر انواع سرمایه های ملی، زیرا پرداخت یارانه مکانیزم ویژه خودرا دارد و بایستی از محل بخشی از درآمدهای مالیاتی پرداخت شود که در اصل و در اقتصاد به توزیع مجدد درآمدها معروف است و لذا پرداخت هایی که تاکنون به لحاظ کمبود مالیات از محل مابه التفاوت فروش سوخت و انرژی انجام پذیرفته بایستی باز پرداخت آن به عنوان بدهی دولت به خزانه تعهد شود، و از اختراع  مجدد چرخ خودداری و راه رهروان مربوط را در پیش گرفت.