با ایجاد باغستان های سیب کشور را به خشکستان تبدیل نکنید!

به نظر می رسد پیش ازورود به اصل سخن ماه که در واقع گفتاری کوتاه درباره رفتار اقتصادیِ اگر نه کل، اما برخی کارآفرین هائی می باشد که دانسته یا ندانسته سود خویش را در زیان کشور می جویند، از این رو بنا به اشاره، دانسته یا ندانسته، با آبکش کردن کشور در حال تخریب محیط زیست، منابع آب و تبدیل کشور به خشکستان می باشند که در طول تاریخ چند هزار ساله کشور در هیچ تاختی نزدیک به آن هم وجود نداشته است. از این رو نگارنده به حکم وظیفه و خرد رایج، خود را ملزم به ادای هشدار و یادآوری این معنا می دانم که: در چند دهه اخیر به دلیل نبود برنامه و نظارت بر فعالیت های اقتصادی به ویژه تولیدی، اعم از کشاورزی و صنعتی، و به نقل از دکتر محمدعلی احمدی کارشناس برجسته بخش آب، و سردادن شعارهای پوپولیستی عوام فریبانه :*"گندم بکارید، استقلال درو کنید" و آزادسازی فعالیت های زراعی، باغداری و صنعتی و افزایش جمعیت و چندین برابر شدن آب شرب مصرف شهری، شوربختانه کشور به آب کشی تمام عیار و خشکستانی که مردم و دولت هر دو در برقراری آن سهیم بودند تبدیل شده است. هر چند در این ماجرایِ اسفناک تاریخی، دولت و کارگزاران اداره امور مربوط به لحاظ جایگاه قانونی خود  بیشترین سهم را داشته اند.

به هر روی، در حالی که بنا به دلایل مورداشاره و بیشتر سود جویانه، چنان تیشه به ریشه محیط زیست، اکوسیستم و اقتصاد کشور زده شده است که به نظر نمی رسد به سادگی بتوان آن را جبران کرد. با نهایت تاسف گفته می شود که در حال حاضر برخی کارآفرینان بنام کشور دانسته یا ندانسته که چندان تفاوتی هم بر آن مترتب نیست، در وضعیتی که گفته شد به چه دلیل ایجاد شده است، و به سبب کاستی های جبران ناپذیر آب و منابع مربوط که خشکستان شدن کشور را سبب شده است، به درستی گفته می شود که بدون تردید، دولت باتکیه بر اساس اصول و مبانی دانش اداره امور مکلف خواهد بود به فوریت دهانه کلیه چاه های فاقد مجوز و دست کم سه چهارم چاه های حفر شده قانونی را که رقم آن در سالهای اخیر به بیش از یک میلیون حلقه افزایش یافته است، - آنهم در برابر ۴۵۰00 حلقه چاه  تامین کننده آب مورد نیاز کشور در سال های قبل از انقلاب، مسدود نماید و صد البته با ارائه فوری الگوی ویژهِ زراعت و باغداری،و آبیاری قطره ای متناسب با شرایط حاکم.

در چنین شرایطی گفته می شود که برخی کارآفرینان بخش خصوصی آگاه از واقعیت های زنده و ملموس برقرار در این زمینه و زیان های متوجه کشور، تنها به دنبال سود خود و زیان کشور در برخی استان های کشور از جمله آذربایجان شرقی، گیلان و مازندران با خرید و تجمیع اراضی زراعی برخی خرده مالکان مستاصل به دنبال برپایی باغستان های چند صد هکتاری تولید سیب می باشند. زیرا در برابر صادرات سیب تولیدی می توانند موز وارد کنند، بنابراین روشن است که ایجاد باغستان های چند صد هکتاری سیب برای آنها  سود فراوان و دوسویه دارد،اما به جرات به تخریب و نابودی کشور منجر خواهد شد. بنابراین به عنوان سخن پایانی، هیچ استدلالی مخالف با این نظر که در تاریخ تحولات اقتصادی کشور ثبت و بجا خواهد ماند، نه پذیرفتنی است و نه حتا درخور شنیدن.

صدور مجوز باغداری و تولید سیب، و تولیداتی از این نوع مستلزم حفر چاه و مصرف دو چندان آب خواهد بود، که بنا به اشاره منجر به خشکستان شدن مطلق کشور گشته ،کشور را به خشکستان تبدیل خواهیم کرد.